Vandaag zijn we aangemeerd in de haven van Puerto Princesa op het eiland Palawan op de Filipijnen. Hiervandaan gaan we de ondergrondse rivier bezoeken. Een van de redenen dat we voor deze cruise gekozen hebben. Een hoogtepunt. Met een busje met maar vier andere passagiers rijden we over het eiland Palawan. Onderweg trekt het Filipijnse leven aan ons voorbij. Men heeft hier niet de traditionele drie-wieler tuk-tuk, maar meer een overdekte motor-met-zijspan. Ook valt het mij op dat het vooral een schoon eiland is. Nergens ligt afval langs de kant van de weg. Via een slingerende bergweg komen we in Sabang, aan de andere zijde van het eiland. Hier stappen we over in traditionele vissersbootjes. Hiermee varen we naar het Puerto Princesa Subterranean River National Park. Hier stappen we over in een soort kano's en varen de grotten in. De ondergrondse rivier van Palawan is de langste ondergrondse rivier ter wereld. In het gesteente hebben zixh prachtige stalactieten gevormd. We varen ruim een kilometer over de rivier. Wanneer de schipper over zijn hoofdlamp uit doet is het pik donker. Alleen de vleermuizen kunnen hier manouvreren op hun sonar. We keren om en varen weer terug. Wat een prachtige ervaring.

Vandaag meren we aan het begin van de middag aan in Bandar Seri Begawan in Brunei. Met de bus rijden we naar het Royal Regalia museum. Een tentoonstelling van de schatten van de 29ste Sultan van Brunei. Overal blinkt goud. Daarna bezoelen we de moskee in het centrum van de hoofdstad. 85% van de inwoners is Islamitisch. Bij het water ligt Kampong Ayer, een palenstad op het water. We varen tussen de paalwoningen door en bezoeken een woning. Op de weg terug naar de boot stoppen we bij de Jame Asr Hassanai Bolkiah moskee, met plek voor 5000 gelovigen de grootste moskee van het land. Wanneer het al donker is keren we terug bij ons schip. Wat bijzonder dat we zo Brunei hebben kunnen bezoeken. Brunei laat maar een cruiseschip per maand toe om een overvloed aan toeristen te vermijden.

Aan boord van de Costa Serena, een van de schepen van de Costa vloot. Aan boord zijn verschillende restaurants, bars, een theater en zwembaden. Het voelt als een varende all inclusive stad. Aan boord is geen tijd om je te vervelen. Alleen de deining op zee doet je er aan herinneren dat de Costa Serena op volle zee vaart.

Even na drie uur zet de taxichauffeur ons af bij de haven. We blijken niet helemaal bij het goede punt te staan, maar vriendelijke medewerkers wijzen ons de weg. Een loopt zelfs met ons mee. Na het inchecken gaan we asn boord op zoek naar cabine 1060. Aan boord is alles: bars, restaurants, een casino, disco, zwembaden en een theater. We bestellen een wijntje en proosten op het nieuwe avontuur. Om zes uur komt het cruiseschio los van de haven. We varen richting Brunei. Terwijl wij dineren voel je een lichte deining. We sluiten de avond af in het theater. Morgen zijn we een dag op zee.

De bevolking van Singapore is een mengeling van voormalige arbeidsmigranten, die in de havens en distributie werkten. Chinezen, Indiers en Arabieren. Iedere groep heeft zijn eigen wijk in de stad. Vanuit het hotel wandelen we Chinatown in. Een wijk met smalle straatjes vol eetgelegenheden. We bezoeken de Buddha Tooth Relic Temple. Naar het schijnt bevindt zich hier een tand van Boeddha. In de nabijheid bevindtzich een kleurrijke Hindu tempel. Met de metro gaan we naar de wijk Little India. Ook hier smalle straatjes, maar gevuld met Indische restaurants en straatverkopers. De Sri Veeramakaliamman tempel is nog gesloten. We wandelen door naar de Sultan moskee in de Arabische wijk. Van achteren bekijken we de grootste moskee van Singapore. Tenslotte lopen we ook een geheelin het wit opgetrokken Katholieke kathedraal in. Zo hebben we de gebedshuizen van de meeste geloven bekeken. Prachtig om zo door de straatjes te dwalen, ver van de hoogbouw. Vanavond gaan we, wanneer het donker is terug naar de Marina Bay voor de lichtshow.

Het wachten gisteren werd op de proef gesteld. Halverwege de middag kwam de melding dat de vlucht naar Singapore ook vertraagd was met ruim twee uur. Nog langer wachten. Deze vertraging liep uiteindelijk op tot drie uur. Tijdens de vlucht heb ik geprobeerd wat te slapen. Twee nachten op een rij in een vliegtuig, maakt moe. Zonder al td veel nieuwe problemen arriveerden we in Singapore. Om nog tijd voor de stad over te houden, besloten we een taxi te nemen. De prijs valt mee. In de namiddag wandelen we langs de Singapore rivier. Wanneer het begint te regenen bestellen we een drankje in de wijk Clark Quay. Een Singapore's biertje. Wanneer we verder lopen, valt het op dat de lokale mensen zonder jas en paraplu lopen. We volgen hen door winkelcentra, loopbruggen en een ondergronds winkelcentrum. Wanneer we bij de haven komen is het praktidchbdroog. Ik zie het beroemde Marine Bay Sands hotel liggen aan de overzijde van de haven. Wat mooi. Zo vaak verhalen gehoord over Singapore en nu sta ik er zelf. Via de water spuwende leeuw gaan we naar het Makansutra Glutton's Bay foodcourt. Het is nog geen zes uur, maar we hebben nu trek. Ook zullen we het vanavond niet laat maken, na de gebroken dagen. Een wandelaar vertelt dat we rond de haven kunnen lopen. Terwijl we richting het luxe hotel lopen worden we ingehaald door talloze hardlopers. Lekker lopen na het werk. Ik schat dat er honderden passeren. Wij doen rustig aan. We lopen terug naar het Holiday Inn hotel. Alles lijkt toch nog goed gekomen te zijn. Gelukkig.

Een paar minuten voor een uur vannacht, stegen we toch nog op richting Istanbul. Inmiddels was de luchthaven Schiphol verlaten. De extra anderhalf uur vertraging maakt ons niet zo veel meer uit. Of we nu twaalf uur of elf uur moeten wachten in Turkije. Alle passagiers met een connection flight zijn omgeboekt. Taiwan, Hanoi en Kaapstad. Iedereen moet tot de avond wachten. We vinden twee ligstoelen in de 'napzone'. Een mooi moment om nog wat te slapen na een korte nacht. Om half zeven vliegen we door naar Singapore. Hier komen we om 10:00 uur op woensdag aan.

Sneeuw en vliegtuigen gaan nooit goed samen. Precies vandaag wanneer we naar Singapore willen vliegen, trekken hevige sneeuwbuien over het land. In de ochtend ligt het vliegverkeer plat. Ook de treinen vallen uit. Al snel komt de melding dat onze vlucht naar Istanbul zo'n vijf uur vertraagd is. Hiermee missen we de aansluiting naar Singapore. Gezien de honderden vluchten die gecanceld zijn, hebben we nog 'geluk'. Gedurende de dag blijft het spannend. Gaat de vlucht door. Rond half acht gaan we naar de luchthaven. Een lange rij om in te checken, maar met een vertrektijd rond middernacht zijn we ook een van de laatste passagiers van vandaag. Inmiddels zijn we ook omgeboekt voor de vlucht naar Singapore. We vliegen morgen avond. Dit betekent wel een dagje wachten op de luchthaven. Om middernacht stijgen we toch op richting Istanbul. Morgen zien we wel weer verder.

Glitter en glamour, het thema van het oud en nieuw feestje in Kesteren. Samen met vrienden ben ik een midweek in een huisje aan de Nederrijn, nabij Rhenen. Met in totaak 29 mensen vieren we hier de laatste uren van 2025.

Met de trein arriveer ik in Monaco. Het prinselijk paleis van Monaco was oorspronkelijk een vesting gebouwd in 1215. Het was het grensfort van de Republiek van Genua. Eind dertiende eeuw kwam het begin van de soevereiniteit over Monaco. Direct wanneer ik het station uit loop zie ik luxe appartementen complexen en in de diepte de luxe jachten in de haven. Monaco is tegen een berghelling gebouwd. Hierdoor lopen soms wegen die aan lijken te sluiten, twintig meter boven elkaar. Het is goed kijken wat de beste route is over de trappen, roltrappen en liften. Ik bekijk het paleis, ik kijk uit over de haven en bewonder de kathedraal. Op de kerstmarkt drink ik een Gluhwein. Waar normaal het zwembad is ligt nu een schaarsbaan. Bij het casino in de wijk Monte Carlo, rijden dure wagens af en aan. Pal erachter ligt de Fairmond Hairpin, de beroemde scherpe bocht tijdens de formule 1 in Monaco. Wanneer ik weer naar het station loop heb ik het gevoel dat ik de hele dag trapje op en trapje af gelopen heb. En dat met 27.500 stappen.

Om negen uur wandel ik naar het station van Nice. Met de trein rijd ik naar Eze-sur-Mer. Mijn doel is het middeleeuwse plaatsje Eze Village, dat zo'n 400 meter hoger ligt op een steile rotspunt. Ik sla het Nietzsche- wandelpad over en neem bus 83 de bergen in. Wanneer ik de 14de eeuwse sradpoort passeer kom ik in een stelsel van smalle oude straatjes. De meeste gaan met trappen omhoog. Op de top, tussen de restanten van het oude fort, ligt de botanische tuin. Vanuit deze tuin heb ik uitzicht over de Middenlandse zee. Een prachtig mooi gezicht. Een koffieverkoper vertelt mij dat ik in het goede seizoen ben. In de zomer lopen hier 5.000 toeristen per dag. Vandaag is het veel rustiger. Hoewel ik al een buskaartje heb voor dw terugweg, besluit ik het Chemin de Nietzsche bergpad af te dalen. Een rotsachtig pad met af en toe stenen traptreden. Niet voor niets adviseren borden langs het pad om stevig schoeisel te dragen. Na drie kwartier afdalen ben ik weer bij het station.

Om half twaalf land ik op de luchthaven van Nice. Ik ben een weekendje in de Franse kustplaats en maak hiervandaan morgen een uitstapje naar Monaco. Het is mooi weer op de Promenade des Anglais. Ik kijk uit over de zee. Via het Masséna plein kom ik in de oude stad. Een wirwar aan kleine smalle straatjes. De cours Saleya, de markt, vormt het centrum van de oude stad. Ik bezoek het Palais Lascaris en de prachtige barokke kathedraal. Daarna ga ik met de lift naar het 300 meter hoger gelegen kasteelpark. Hiervandaan is het uitzicht op de stad prachtig. Terug in de oude stad bestel ik een biertje terwijl het langzaam donker wordt. Ook 's avonds in Nice een bijzonder leuke stad.

Vandaag word ik voor de laatste keer wakker in mijn tentje in de woestijn. De afgelopen vijf dagen waren prachtig, maar ik kijk toch ook wel uit naar een douche en scheerbeurt. Het zal nog wel wat moeite kosten om het zand overal weer uit en vanaf te krijgen. Na het ontbijt rijden we terug naar Djanet. Een afsluiting van een mooi Sahara avontuur.

Met twee 4x4 voertuigen rijden we door de Sahara woestijn. Overal zand en rotsformaties. Na iedere bocht is het uitzicht spectaculair. De chauffeurs laten lucht uit de banden lopen om meer grip te hebben in het losse zand. Je voelt de wagen driften door het mulle zand. Dan te bedenken dat dit maar een heel klein stukje is van de enorme Sahara woestijn.

In het grensgebied van Algerije, Libië en Niger zijn duizenden rotstekeningen uit de oudheid gevonden. De tekeningen dateren uit verschillende perioden, maar de oudste zijn zeker van 6.000 bC of ouder. We stoppen regelmatig bij tekeningen. Sommigen zijn op de rotsen geschilderd, anderen zijn ingekerft.