Vanmorgen zijn we met de boot naar het eiland Rolas gevaren. Een klein autovrij eilandje net ten zuiden van Sao Tome. Het eiland ligt op de evenaar. Men claimt dat het ook het snijpunt is met de nul-mediaan, maar dit klopt niet. Dit is nog 500 km westwaarts. Het eiland heeft prachtige stranden, maar ook een sterke golfslag. Bij een gat in de rotsen komt zeewater omhoog als een soort geiser. Nat word je gegarandeerd. Op het strand is in uitgebreide lunch bereid. In de namiddag varen we weer terug naar Porto Alegre. Het weer was vandaag wat bewolkt, maar nagenoeg droog. Daarmee moet ik ook terugkomen op eerdere berichten over het weer. Na de enorme regenbui op Principe op dag 3 is het praktisch droog gebleven. De weersverwachting van iedere dag regen is niet uitgekomen. Wel is de luchtvochtigheid hoog en hangt vaak bewolking is de bergen. Hierdoor is er ook een tropisch regenwoud op het eiland.

We verlaten Sao Tome stad en rijden via de oostzijde van het eiland zuidwaarts. We bezoeken de voormalige plantage Roca Agua Ize. Het ziekenhuis uit 1928 is eind vorige eeuw verlaten en biedt nu huisvesting aan families. Het is zwaar vervallen, zoals de meeste koloniale gebouwen. Bij de Boca inferno stuwt de zee water door een natuurlijk gat in de rotsen. Op het Praia Sete Ondas strand kunnen wel zeven golven achter elkaar zichtbaar zijn. Ik tel er maar max vijf. Tenslottw komen we bij de opvallende Pico Cao Grande. Een steile rotspunt in het landschap. Vanaf de Agrapalms plantage wandelen we naar de basis van de rots. Hiervoor moet ik de rivier doorwaden en flink klimmen. Een mooie maar pittige wandeling.

Vandaag rijden we terug naar Sao Tome. Hier zullen we vanavond ook overnachten. Vanuit de hoofdstad rijden we de bergen in van het Obo National Park. Vanaf de Botonische tuin maken we een 7 kilometer lange wandeling naar de krater van Lagoa Amélia. De tocht door het bos gaat flink omhoog. Na twee uur stijgen bereiken we de kraterrand. Via een glibberig pad dalen we af in de krater. Het kratermeer is bedekt met een soort gras. Hierdoor ontstaan een stevige laag waarop gelopen kan worden. Links en rechts van dit pad is een moerasachtige drab. De gids laat met een stok zien dat er zeker vijf meter water onder ons bevindt. Wanneer ik een beetje spring, voel je de hele grasmassa bewegen. Na de wandeling bezoeken we nog de San Nicolas waterval. s Avonds gaan we eten in Sao Tome. Een restaurantje in de wijk achter de kerk. Wanneer we teruglopen ogen niet alle straten even chick.

Vandaag maken we de spectaculaire 7 tunnelwandeling in de bergen aan de westzijde van Sao Tome. Gisteren hebben we al de San Catharina tunnel bezocht, waar de weg door loopt. De westelijke route eindigt in het vissersdorpje San Catharina. Hier komen niet veel toeristen. Sommige kleine kinderen kijken verschrikt op bij het zien van blanke mensen. De tunnels in de bergen zijn tijdens de koloniale periode door de Portugezen aangelegd om het water van de Angolar waterval te gebruiken voor irrigatie voor decplantages en voor een waterkrachtcentrale. Om bij de tunnels te komen, moeten we eerst een stuk stijgen. Bij de eerste tunnel trek ik mijn wandelschoenen uit en mijn teva's aan. Daarna loop ik voorzichtig door de honderden meter lange tunnel. In de tunnels is het aarde donker. Mijn hoofdlamp komt goed van pas. Soms loop ik tot mijn enkels door het water. Ook zitten vleermuizen in een van de tunnels. Het complex is aangelegd in de jaren 50 en 60. Toch zijn bruggen en afdekstenen al aan het afbrokkelen. Het blijft goed opletten. De tocht door de tunnels is een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen.

Het overgrote merendeel van de bevolking van Sao Tome en Principe woont in de hoofdstad Sao Tome. In het centrum is het levendig op straat en langs de boulevard. We kijken het San Sebastian fort, de kathedraal en het paleis van de president. In de Rooftop bar sluiten we de dag af met een heerlijke maaltijd

Vandaag bezoeken we het noordelijk deel van het eiland Sao Tome, Guadalupe. Het is iets droger en baobab bomen staan aan de kust. Op het Praia dos Tamarindos komen grote families met volgeladen busjes en vrachtwagens naar het strand. Stoelen, eten en luide muziek, alles gaat mee. Onderweg naar de Agostinho Netto plantage, bezoeken we een eenvoudige suikerriet distilleerderij. De gin die we kunnen proeven is erg sterk (en niet lekker). We maken een wandeling langs de voormalige koloniale plantage. Dit was de grootste slaven plantage op het eiland. Als laatste bezoeken we Pria Micolo, een vissersdorpje aan de kust. Het afval ligt hier overal. Kinderen spelen met lege bierflesjes en varkens struinen tussen het afval. We zijn net op tijd terug in Sao Tome voor de voetbalwedstrijd van Oranje. Maar waar kunnen we kijken? Het internet is niet over stabiel. Op het plein staat een groot scherm. Hierop worden computer spelletjes gespeeld. Snel gaan we naar de Rooftop bar van gisteren. Wanneer we arriveren staat het al 1-0 voor.

Het bezoek aan het eiland Principe zit er weer op. Mijn het kleine vliegtuigje vliegen we in veertig minuten weer terug naar het eiland Sao Tome. Vanuit de hoofdstad rijden we door naar de koffieplantage Monte Cafe. We krijgen te zien hoe de koffie vroeger geoogst en verwerkt werd. Oorspronkelijk door slaven, maar later door werknemers. Aan het einde kunnen we de arabica koffie proeven. In een restaurantje in de nabijheid staat een uitgebreide vier gangen lunch gereed.

In de middag bezoeken we de grootste cacaoplantage van Principe. De Roca Sundy plantage. De plantage dateert uit de koloniale Portugese overheersing. Tijdens de onafhankelijkheid in 1975 kwam de plantage in overheidshanden. Tegenwoordig maakt het deel uit van de HBD company. Een bedrijf dat veel luxe resorts beheert op Principe. Het is grappig te zien dat het fermentatie proces gebeurt in de ruines van het voormalige ziekenhuis. We sluiten de middag af bij Sundy beach. Hier gaat de zon langzaam onder. In het donker rijden we weer terug naar Santo Antonio.

De darmpjes rommelen wat vanochtend. Ik doe een beetje rustig vandaag met het eten. Vandaag gaan we een wandeling maken naar de Oque Pipi waterval. Een klim van ongeveer 200 meter hoogte verschil. Het smalle pad loopt door het regenwoud. De vochtige klei en de boomwortels zijn soms glibberig. Voor de zekerheid pak ik mijn wandekstok erbij. Het water valt vanaf een grote hoogte naar beneden. Een prachtig gezicht. Op de terugweg begeeft een van de wagens het. Geen diesel meer. Een andere ging op de heenweg stuk. Met wat heen en weer rijden komt iedereen weer bij het hotel.

De zon schijnt in de ochtend. Hoewel dit geen garantie biedt voor een droge dag op Sao Tome, kiezen we voor plan A. De boottocht die we eigenlijk gisteren zouden doen naar Baia das Agulhas. Nog voordat we in de wagens stappen vallen de eerste spetters. Wolken worden door de bergen omhoog gestuwd en leiden tot neerslag. De hoeveelheid valt mee. Wanneer we aan boord gaan van de twee bootjes is het nagenoeg droog. Ook de zee is rustig. In een kleine twee uur varen we naar het mooi gelegen baaitje. In de bergen erboven hangen dreigende bewolking. Ik neem een duik in zee. Met mijn snorkel zie ik tientallen vissen. Terwijl ik mijn meegebrachte lunch nuttig, breek de zon door. We besluiten nog naar een ander strandje te varen, nabij Banana beach. Wanneer we hier arriveren, slaan de golven over de boot terwijl wij uit proberen te stappen. Hozen helpt niet, want iedere nieuwe golf brengt nieuw water. Met vereende krachten duwen we de volgelopen boot tegen de golven. Nu lukt het hozen. Gelukkig komen wij ook allemaal veilig aan boord, zonder dat het tafereel zich herhaalt. Door het oponthoud, morten we ons haasten voor de lokale avond.

Gisterenavond kwamen we bij een klein lokaal restaurantje uit. Er was kip. Prima doe maar 5x kip, zonder te weten wat het precies inhoud. De man begon met het eten, de vrouw ging met haar dochtertje boodschappen doen. We kregen heerlijke kippepoten en patat van cassave. Heerlijk. Vanmorgen werd ik wakker met regen op het dak. In een tropisch regenwoud, kun je regen verwachten. Na het ontbijt regent het nog altijd. Vandaag gaan we naar een vissersdorpje en daarna met de boot naar Banana Beach voor een barbecue lunch. Wanneer we bij het dorpje aan zee aankomen, staat er ern harde wind. De regen is alleen maar toegenomen. Snel schuilen we in een plaatselijke bar. We zijn net op tijd, want de regen barst in alle hevigheid los. Ik bestel maar een colaatje. De muziek gaat aan en er wordt gedanst. Ook wordt door de lokale mannen stevig alcohol gedronken. De regen wordt niet minder en de boottocht kan niet doorgaan. De lunch wordt bereid in het vissersdorp. Kip, vis en rijst. Na de lunch is het nagenoeg droog. We wandelen over het strand naar Banana beach. Ik waag mij in de zee. Het water is heerlijk. We zijn alleen op het strandje. Op de terugweg laat ik mij weer opdrogen. Ik had mijn rugzak, met daarin mijn handdoek, in de auto gelaten. Al met al was het een leuke dag vol verrassingen. Dat past wel bij het land. Het beklimmen van de Paco Papagaio morgen wordt door de regenval ook lastig. Eerst maar eens kijken wat het weer doet.

Vandaag hebben we een wandeling vanuit Santo Antonio gemaakt naar Bon Bon beach. Een wandeling door het Tropisch regenwoud. De wandeling begon bij een cacao plantage. Een belangrijk product voor Sao Tome. Aangekomen bij de kust en bij het strand, ontdekten we de oude ruines van een voormalige Portugese kerk. Via het bos langs de kust kwamen we uit bij Bon Bon beach en het gelijknamige resort. Hier heb ik een lekkere duik in zee genomen en een lunch besteld bij het resort. In de middag heb ik de trail gewandeld over Bon Bon eiland. Naar het eiland liep een brug.

Vanmorgen aangekomen in Santo Antonio, de grootste plaats op het eiland Principe. Heel groot is het stadje niet. De inwoners zijn gekleed op hun zondags best. Velen gaan naar de kerk of komen daar net vandaan. In de eerste supermarkt is geen water meer voorhanden. De tweede supermarkt heeft nog zes flessen. Iedereen is vriendelijk op straat. Jongens spelen voetbal op een modderig veldje. Meisjes zwaaien verlegen naar ons. In de namiddag begint het te regenen. Dit is een dagelijks tafereel in een tropisch klimaat. Met mijn paraplu op wandelen we Santo Antonio weer in wanneer de duisternis in valt, sluiten we sluiten we de dag af in een restaurant met een maaltijd en een biertje er bij. Aansluitend, met mijn oranje shirtje aan, de wedstrijd Nederland - Japan gekeken. De wedstrijd begint hier al om 20h. De lokale supporters maakt het niet zoveel uit wie er zou winnen. Zij zijn drukker met hun telefoons. Helaas gelijkspel.

Aan het einde van de middag zijn we gisteren geland op Sao Tome. Een warme deken van vochtige lucht komt tegemoet. Voordat we naar de douane kunnen, moeten de schoenen gedesinfecteerd worden, handen gewassen en de temeratuur gemeten. Het hotel ligt vlak bij de luchthaven. Wel zo makkelijk want vandaag vliegen we door naar het eiland Principe. Het inchecken verloopt Afrikaans chaotisch. Iedereen lijkt maar wat te doen. Wel wordt alle bagage zorgvuldig gewogen. De limiet is 15 kilo. Ik blijf hier net onder. Wanneer het boarden begint, blijkt het niet onze vlucht te zijn. Met nig geen 20 reizigers blijven wij achter. Er blijkt nog een kleine propellor vliegtuigje te staan. De piloot zwaait vrolijk door de open deur, wanneer ik in stap. Een klein uurtje later landen we op Principe.

Vandaag reis ik naar de Afrikaanse eilandengroep Sao Tomé en Principe. Een klein landje voor de kust van Kameroen en Gabon. Op Schiphol is het om 04:00 uur al druk. Een lange rij reizigers staat in de vertrekhal. Om zeven uur stijgen we op richting Lissabon. Daarvandaan vliegen we door naar Sao Tome, de hoofdstad.