De laatste dagen van 2019 zijn om mooi moment om samen met Nicolette de stad Wenen in kerstsfeer te bekijken. Op praktisch ieder plein in de stad heeft een eigen kerstmarkt. Terwijl wij nippen aan de glühwein bekijken we de indrukwekkende 136 meter hoge St Stephansdom. De gotische kerk vormt het midden van de Wener Innerstadt. We beklimmen de 343 treden van de zuidertoren van de kerk. Vanuit de toren zien we de stad Wenen vol met paleizen, deftige herenhuizen en kerken. Tot 1918 was de Hofburg het keizerlijke paleis waar keizer Franz Joseph I en keizerin Elizabeth (oftewel Sisi) verbleven. De keizerlijke appartementen tonen de weelde uit hun tijd. De barokke Prunksaal bevat miljoenen historische boeken en heeft prachtige plafondfresco’s. Buiten de stad ligt het zomerpaleis van de Habsburgers, Schönbrunn. Het paleis telt 1400 kamers. Slechts enkele zijn open voor publiek, waaronder de Spiegelzaal waar Mozart op zesjarige leeftijd zijn eerste concert gaf aan de keizer. Op kerstavond, het belangrijkste moment van het kerstfeest voor Oostenrijkers, hadden we een zes gangen diner in een restaurant. De laatste avond hebben we afgesloten met een klassiek concert in de barokke Annakirche. Wenen is een prachtige stad.

Met behulp van videobeelden van verschillende reisgenoten is een leuke impressie gemaakt van de reis naar Uruguay, Buenos Aires en Brazilië. Bekijk de tien minuten durende video op YouTube.

Het zit er weer op, na ruim drie weken verlaat ik Uruguay, Argentinië en Brazilie weer en vlieg ik vannacht weer terug naar Nederland

I am on my way to Rio, the place where I want to be, klonk het al in de Maywood uit uit 1981. Nu ben ik zelf in deze wereldstad. Rio is een bijzondere stad. Het is niet de grootste stad of de hoofdstad van Brazilië, maar wel de belangrijkste en meest bekendste stad van het land. Ruim zes miljoen inwoners leven rond de baai en de stranden. De grillige bergen geven de stad een open gezicht. De favela's, de krottenwijken, liggen tegen de hellingen geplakt. Op de hoogste berg staat het 38 meter hoge Christus beeld. Vanaf de ruim 500 meter hoge berg is het standbeeld uit de hele stad zichtbaar. (foto: uitzicht vanaf de suikerbroodberg. Het Christusbeeld staat rechtsboven)

Het beroemde Copacabana strand in Rio de Janeiro is de plaats waar de beroemdheden en de rijke Brazilianen de zon aanbidden. Onder een parasol op een plaats waar iedereen hen ziet of mannen die zich opdrukken op het strand om hun conditie te showen. In schril contrast voetballen de jochies uit de sloppenwijk op het strand en proberen verkopers wat geld te verdienen met flesjes water of T-shirts. Copacabana leeft.

Het eiland Ilha Grande was tot 1964 tijdens het militair regime een gevangenis eiland. Vooral politieke gevangen werden opgesloten in de Colonia Penal Candido Mendes gevangenis in Dois Rios. In 1994 heeft de overheid besloten get complex op te blazen. Alleen een klein museum herinnert aan de oude tijd. Dois Rios ligt aan de andere kant van het eiland en is te bereiken via de zes kilometer lange onverharde bergweg. Dit is de enige weg op het eiland. In Abeaāo huur ik een mountainbike. Met de fiets rijd ik naar Dois Rios. Direct buiten het stadje klimt zes weg omhoog. Ik schat de stijging continu op 4 tot 5 procent. Een zware beproeving. Op sommige stukken valt de fiets stil. Er zit niets anders op dan te lopen. Vanaf de top start de afdaling. In de grote versnelling rijd ik naar beneden. Ik kom aan in Dois Rios. Ik rijd naar de baai en over het strand. Na het museum ga ik weer terug. De terugweg lijkt veel zwaarder. Al snel loop ik naast de fiets. Meer lopend dan fietsend kom ik bij de top. Daarna daal ik af naar Abeaāo. De route naar Dois Rios was mooi maar erg zwaar.

Ten zuiden van Rio de Janeiro ligt het eiland Ilha Grande, wat groot eiland betekent. Op de ambulance en de vuilnisauto na, is er op het eiland geen gemotoriseerd verkeer. Vanaf de pier in Vila do Abeaāo loop ik naar mijn hotel. Ik kijk uit over het helder blauwe zeewater van de baai. Rond het eiland liggen prachtige stranden. Aan de noordzijde beschermd door het land, aan de zuid zijde met indrukwekkende golfslag van de oceaan. In het midden van het eiland ligt de 900 meter hoge Papagaaienberg. De berg dankt de naam door de vorm van de top. De enige manier om de stranden te bereiken is per voet of per taxi boat. Ik kies voor de combinatie. In ruim drieenhalf uur loop ik naar het Praia Loper Mendes, Het mooiste strand van het eiland, volgens velen en keer terug met de boot. (Op de foto Praia de Palmas, die vond ik zelf mooier)

De omgeving rond Paraty staat bekend om de prachtige baaien en bijzondere natuur. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat dit gebied tussen de miljoenen steden San Paulo en Rio de Janeiro ligt. Vanuit Paraty vertrek ik met een lokale bus de natuur in. Na een uurtje stappen we uit. Philippe, de gids wijst het begin van het pad door de jungle. Een wandeling naar Punta Negro. Een klein bergdorpje. Onderweg passeren we stranden. Er is tijd genoeg om te zwemmen in zee en in de beekjes aan het einde van de middag komen we aan in het bergdorp. Na het eten op het strand, slapen we in lokale huizen. De volgende morgen maken we een wandeltocht naar de Caso Bravo waterval. Een waterval die bijna uit mondt in de zee. Om bij de waterval te komen moeten we twee flinke bergen over. Door de hoge luchtvochtigheid is het een zware tocht. Het is lekker om bij te komen bij de waterval. Het water verkoelt. We moeten echter nog wel terug via dezelfde route. Ik ben blij als ik het dorpje weer zie.

Een van de mooiste oudste stadjes van Brazilië, is Paraty. In de 16de eeuw stichtte de Portugezen het stadje en fort als tussengaven tussen de goudmijnen en Rio de Janeiro. Door de goudhandel verwierf het stadje veel geld. Talloze handelaren vestigden zich in Paraty. Ook de slaventransporten uit Afrika met slaven voor de goudmijnen kwamen hier aan. Het oude historische centrum is nog altijd in tact. De met kinderkopjes geplaveide straten geven de sfeer van toen. Het is goed dat het gehele oude centrum auto vrij is.

In het zuid westen van Brazilië, tegen de grens van Bolivia en Paraguay, ligt het grootste moerasgebied ter wereld: de Pantanal. Het gebied, ingeklemd door bergen is vier keer zo groot als Nederland. Tijdens de regenperiode (december tot en met maart) loopt het gebied vol water. Veel dieren verblijven in dit moerassig gebied. In de droge periode droogt het water langzaam op. De dieren trekken naar de overgebleven waterpoelen. Hierdoor zijn bijzondere vogels te spotten rond de waterplaatsen en soms wild. Ik overnacht op een fazenda, een typische Braziliaanse uitgestrekte boerderij.

Het is de droge tijd in de Pantanal. Waar in maart alle gebieden onder water staan, is het nu voor veel dieren zoeken naar water. De natuur snakt naar regen. In het riviertje staat nog een klein laagje water. Net genoeg om met de kano door te varen. Ik stap voorzichtig in de Canadese kano. Een kano waarbij je aan weerszijde moet peddelen. Langzaam stuur ik de boot over het water. De zon geeft de bomen langs het water een frisse groene kleur. Een prachtig gezicht. Op de kant liggen enkele kaaimannen. Zij wachten argwanend mijn verrichtingen met de kano af. Wanneer ik te dicht bij kom, verdwijnen ze onder water.. De IJsvogeltjes kiezen eerder een veilig heenkomen. Hierdoor zijn ze lastig te fotograferen. Ik peddel verder. Soms gebruik ik de zanderige bodem om mij af te duwen.. veel dieper dan dertig centimeter is het op veel plaatsen niet. Voor veel vissen is dit het laatste stukje watervast zij nog kunnen zwemmen. Als dit ook op droogt, overleven zij het niet.

Een goede manier om de natuur van de Patanal te ontdekken is te paard. Bij de boerderij stap ik op Bella Vista, een goed verzorgd licht bruin paard. Achter elkaar volg ik de gids. Of liever gezegd Bella Vista volgt de gids. Poging om iets harder te rijden of iets uit de sliert halen weinig aan. Het paard keert even snel weer terug in de rij. De paarden lijken op rangorde te lopen of op basis van hun voorkeur dicht bij andere paarden of juist niet. Bella Vista loopt gewoon achteraan. Als de andere paarden stoppen, stopt hij ook. Met geen aansporing is hij te bewegen iets te verplaatsen. Ik geef het op en laat hem get pad bepalen. We rijden over stoffige zandplaten, tussen de struiken door en door drooggevallen rivierbeddingen. Ik zie soms een vogel in de boomtoppen. Door de warmte, van meer dan 35 graden, laten de dieren zich niet zien. We lopen ook tussen de bomen door in de schaduw. Ik moet soms bukken om geen takken te raken. Na anderhalf uur stap ik bij de rivier weer af. Morgen zal ik wel spierpijn hebben.

De omgeving van Bonito bestaat uit grotten, meren en kristal heldere rivieren. Een van de rivieren is de Rio wel Prata. In het heldere water kun je de kleurrijke vissen zien zwemmen. Met een snorkel en een wetsuit laat ik mij langzaam met de stroom mee drijven. De vissen zwemmen mee en lijken zich niets van mijn aanwezigheid aan te trekken. Grote vissen, kleinere visjes tot hele kleurrijke vissen. Alles zwemt hier rond. Ik voel mij alsof ik in een aquarium zwem. Wat een prachtige omgeving om te zijn.

De Gruta do Lago Azul is een grot waar je met 300 treden kunt afdalen tot een uitzonderlijk helder fel blauw gekleurd water. Naar schatting is het water ruim zestig meter diep. Tegen de rotswand hangen fraai gevormde stalactieten. Niet alleen hangen zij naar beneden, sommigen zijn horizontaal gegroeid door aanwezige kosmossen. Het water, de rotsen en de lichtinval geven de grot een prachtig aanzicht..

Het vijf hectare grote vogelpark bij de ingang van de Parque Nacional do Iguazu is de thuisbasis van ruim 800 vogelsoorten, waaronder toucans, rode ibissen, flaminco's en ara's. De vogelverblijven zijn ruim acht meter hoog en gesitueerd in de jungle. Door veel verblijven kun je wandelen. De vogels scheren rakelings over. Een leuke attractie.