Vanaf de Cascade trappen is er een mooi uitzicht op de stad Yerevan en de achterliggende berg Ararat.

Vandaag bezoeken we de kathedraal van Echmiadzin en de archeologische site van Zvartsnots. Voordat we echter de stad Yerevan verlaten, rijden we naar het Mother of Armenia standbeeld. Vanaf de voet van dit beeld hebben we uitzicht over de stad Yerevan en de met sneeuw bedekte berg Ararat. Armenië was het eerste land dat zich bekeerde tot het christendom. De oudste en belangrijkste kerken van Armenië vind je in Etchmiadzin. Het hoofd van de Armeense Apostolische kerk, de Katholikos, heeft er zijn zetel (vergelijkbaar met de Paus voor de Katholieken). Wanneer ik de kathedraal betreed, zie ik de prachtige frescos. Foto's maken is binnen helaas niet toegestaan (en wordt scherp op gelet). In de nabijheid ligt de historische begraafplaats voor de priesters en de kerk van de heilige Gayane. Dit gehele complex is onderdeel van de Unesco werelderfgoedlijst. Bij Zvartsnots, enkele kilometers verderop, bevinden zich de ruïnes van een oude rond, drie verdiepingen hoge kerk en het paleis van koning Tiridatus III. We bekijken de restanten. Koningin Tiridatus liet ooit 32 nonnen martelen. Eén van hen was de heilige Gayane (van de eerder genoemde kerk) Een andere non, Nino, wist te ontsnappen en zou later in Georgië het Christendom brengen (zie eerdere step in Bodbe). In het begin van de middag zijn we weer in Yerevan.

Vandaag is de laatste dag aangebroken in Georgië, althans voor nu. Volgende week keren we weer terug in Georgië. Op weg naar de grens stoppen we even bij het Khertvisi Fortress. Een goed bewaard gebleven fort uit de 12de eeuw. De grens passage verliep soepel. In Gyumrei, de tweede stad van Armenie, staat de opvallende Amenaprkich kerk. De kerk is in zwart met oranje stenen opgetrokken. De Kathedraal van de heilige moeder Gods, aan de overzijde op het plein, is de belangrijkste kerk van Gyumri. Aan het einde van de middag arriveren we in Yerevan, de Armeense hoofdstad. Rond de Cascade trappen zijn wecgaan eten. We blijven hier drie nachten.

In de namiddag bezoeken we de verborgen grotstad Vardzia nog geen 20 km van de Turkse grens. In de 12 eeuw startten monniken met het zorgvuldig uithakken van ruimtes in een steile bergwand. Dit als toevluchtsoord die bescherming moest bieden tegen de invallen van Mongolen. Een aardbeving aan het einde van de 13e eeuw maakte echter een einde aan Vardzia. Een groot deel van de buitenkant van de grotten stortte in, waardoor ineens veel van de ruimtes zichtbaar waren. Via uitgehakte treden kom ik bij de grotten. Ik passeer verschillende kamers. Bij de rotskerk zijn prachtige fresco's aangebracht. Soms lopen de treden door tunnels door de rotsen. Zo moet vroeger de hele stad geweest zijn. De doorgangen zijn laag. Gebukt loop ik naar de volgende ruimte. We passeren wijnkelders en woonverblijven. Nog altijd wordt Vardzia bewoond door zeven monniken. Via trappen, uitgehakte treden en tunnels keren we terug naar het parkeerterrein. Een bijzondere ervaring. 

De geschiedenis van het Akhaltsikhe fort (of Rabati Kasteel) gaat terug naar de 9e eeuw. In de eeuwen die volgden, viel het fort onder het Huis van Jaqeli, de Ottomanen en de Russen. Wanneer we door de poort het fort betreden, valt op dat de recente renovatie in 2012 het fort eigenlijk een nieuw uiterlijk hebben gegeven. Moderne bouwmethoden en materialen zijn gebruikt. Door de verschillende stromingen bezit namen van het fort, bevinden zich binnen het fort de moskee, de orthodoxe kerk en de synagoge naast elkaar. Het complex is leuk om te bezoeken. Als laatste beklim ik de toren. Vanaf het hoogste punt zie ik het fort-complex, de vallei en in de verte het hotel in Akhaltsikhe.

Vandaag lieten we de Zwarte Zee weer achter ons en verlaten Batumi. We rijden weer een stuk terug in oostelijke richting. Aan de zuidzijde van Georgië ligt Iran. Over twee dagen zullen we de grens met Armenie passeren. Dit betekent dat we vandaag ruim 300 kilometers af moeten leggen, deels door de bergen. Onderweg passeren we een klein,maar bijzonder klooster. Het klooster is in de 9de eeuw gesticht, maar vooral de fresco's die in de 14de eeuw aangebracht zijn zijn indrukwekkend. Boven het altaar is de afbeelding van het laatste avondmaal weergegeven. Het is ook wel bijzonder dat we alleen met onze groep in het kerkje staan. Tot nu waren alle kerken in Georgië druk bezocht.

Het is best een raar idee dat er een museum gewijd is aan Jozef Stalin. Hij was de leider van de Sovjet Unie en liet miljoenen tegenstanders uit de weg ruimen. Stalin is geboren in Gori. Hier staat ook zijn museum naast zijn geboortehuis. Nog altijd zijn er mensen die de Stalin periode beter vonden. Alles was geregeld en er waren geen problemen. De overheid zorgt voor alles. Nu werken mensen hard, maar kunnen nauwelijks rondkomen. In de tuin staat ook de trein waar Stalin mee reisde. Hij was bang om te vliegen. Tenslotte stoppen we even op het plein van Gori. Hier kwam in 2008 de Nederlandse fotograaf Stan Storimans om het leven bij Russische beschietingen.

Vanuit Mtskheta rijden we via de Georgian Militairy Highway de bergen. Deze weg leidt naar de grens met Rusland en is nog de enige open grens tussen de twee landen. Wij rijden niet over deze highway om naar Rusland te komen, maar voor het uniek gelegen kerkje van Kazbeki. Gelegen op een rotspunt boven het plaatsje Stepantmindi en voor de besneeuwde bergtoppen van het Kazbek gebergte. Helaas werkt het weer niet echt mee en hangt bewolking voor de bergen. Het is opvallend hoe druk het hier is. Toen ik hier negen jaar geleden was, reden we over een zandpad naar boven. Nu ligt er een asfalt weg en een verhard parkeerterrein. De tijden veranderen

We verlaten vandaag de hoofdstad Tbilisi en rijden naar de oude historische hoofdstad Mtskheta. Op een bergpunt boven de stad ligt de Djvari kerk. In de kerk staat een groot houten kruis. Dit kruis symboliseert het kruis van de heilige Nino. Het is druk in het kleine kerkje. Veel reisgroepen zijn hier bijeen. Waarschijnlijk is iedereen vanochtend uit Tbilisi vertrokken. Vanaf het kerkje zien we de stad Mtskheta liggen. De Svetitschoveli kathedraal is duidelijk zichtbaar. Op deze plek plaatste Nino in 337 haar houten kruis om de inwoners tot het Christendom te bekeren. Later in de 18de eeuw werd de kathedraal ommuurd om de kerk te beschermen tegen aanvallers. Rond de kerk bevinden zich talloze kraampjes met souvenirs. In een van de kraampjes kopen we Churchkela, een worstvormige snoep gemaakt van walnoten gedoopt in ingedikt druivensap. Lekker.

Vandaag hebben we de tijd om Tbilisi te bezoeken. We hebben besloten om aan te sluiten bij een lokale wandeltour door de stad. We gaan eerst Metekhi kerk, een prachtige Georgische kerk op een rotspunt aan de rivier. Met de kabelbaan gaan we naar het fort. Hiervandaan hebben we een mooi uitzicht over Tbilisi. Terug beneden bezoeken we de oude stad met de klokkentoren, de smalle straatjes en verschillende kerken. De tocht wordt afgesloten met een wijn proeverij van witte en rode Georgische wijn. In de middag bezoeken we de grote Georgisch Orthodoxe kathedraal. De grootste van het land. Tbilisi is een heerlijke stad om door heen te dwalen met een gezellige sfeer. Aan het einde van de reis komen we hier weer. Ik kijk er naar uit.

Op de route van Telavi naar de hoofdstad Tbilisi bezoeken het klooster van Bodbe. In een zijkapel van het orthodoxe kerkje liggen de relikwieën van de heilige Nino begraven. Een waar pelgrimsoord. Nino bracht in de derde eeuw het Christendom naar Georgië, waarna dit het officiële geloof van het land werd. Georgië was een van de eerste christelijke landen. Na het bezoek aan het klooster rijden we naar het nabijgelegen Signaghi. Signaghi ligt op een bergtop. De straten zijn geplaveid met keien en alle huizen hebben rode dakpannen. Dit alles geeft het dorpje een beetje een Italiaanse sfeer. Leuk om doorheen te wandelen. In de middag rijden we door naar Tbilisi.

Vandaag beginnen we de dag met een bezoek aan het zomerpaleis van Sheki. De residentie van Sheki Khans gebouwd in 1762. De ramen van het paleis zijn gemaakt van hout en glas, een soort glas-in-lood. Binnen mogen helaas geen fotos gemaakt worden. Wel is het leuk om hier negen jaar later opnieuw te zijn. Na het paleis rijden we naar de grens. Redelijk soepel arriveren we in Georgië. Na een uitgebreide traditionele lunch bezoeken we het Orthodoxe Gremi klooster. In Tevali, waar we ook overnachten, bezoeken we een wijnhuis en proeven de Georgische wijn.

Vandaag hebben we Baku verlaten. Aan de zuidzijde van de stad hebben we een moskee bezocht met mausoleum. Enkele kilometers ten zuiden van Baku ligt het Gobustan National Park. Hier bevinden zich eeuwen oude rotstekeningen. De oudste zijn naar schatting 7.000 jaar oud. We vervolgen westwaarts. Het landschap verandert en wordt meer bergachtig. Halverwege, na de lunch stop bekijken we de oude mausoleums van de vroegere koningen, die hier hun koninkrijken hadden. Aan het einde van de middag bereiken we Sheki. We overnachten in een traditionele karavanserai. Hier tegenover hebben we de kans om de wijn uit Azerbeidzjan te proeven.

In de middag bezoeken we de oude stad van Baku. Rond de stad zijn de voorbereidingen voor de Grand Prix van komend weekend bezig. Veel wegen zijn al afgezet en voorzien van betonnen muren. In een restaurant bestellen we een lunch. Ik kies voor dolma, gevulde druivenbladeren met gehakt. Buiten regent het zo nu en dan. Na de lunch ga ik met mijn regenjas aan de oude stad in. Mehmet, de gids, leidt ons naar het voormalige paleis. We bekijken de vertrekken, het mausoleum en het oude badhuis. De tour eindigt bij de Maiden tower. De robuuste verdedigingstoren staat prominent aan de rand van de stad. Het is einde middag. Veel reisgenoten gaan met de bus terug naar het hotel. Wij trotseren de regen en blijven in de oude stad. Na een biertje proberen we naar de oever van de Kaspische zee te komen. We moeten een paar keer vragen hoe we de formule-1 afzettingen kunnen omzeilen er blijkt een onderdoorgang te zijn. Vanaf de boulevard hebben we zicht op de Flame Towers, misschien wel het bekendste gebouw van Azerbeidzjan. Terwijl het donker wordt gaan we op zoek naar een restaurantje. Toevallig zitten binnen twee reisgenoten. Gezamenlijk eten we. Wel zo gezellig.